Արցախցի ընկերս ասում է. «Երբ Արցախում էի, ամեն ինչ դեռ նորմալ էր, հայաստանաբնակ բազմաթիվ ընկերներ հեռախոսով, մեսինջերով իրենց հարգանքն ու համերաշխությունն էին հայտնում։ Անկեղծորեն ասում էի, որ եթե լինեն Արցախում, մեր տան դռները միշտ բաց են իրենց առաջ։ Նույնն էլ իրենք էին ասում` եկար Երևան, Գյումրի և այլն, գլխիս վրա տեղ ունես, ախպերս։ Եվ սա ասում էին բազմիցս իրար հերթ չտալով, առիթ թե անառիթ...

Հայ իրականության մեջ նորաձև է դարձել «պաշոլդ քաշի» ռուս-հայկական քրեական ենթամշակութային արտահայտությունը: Ընդ որում, արտահայտությունը քաղաքականացվել է, ավելին` օգտագործվում է կյանքի բոլոր ոլորտներում:

«Ազատություն» ռադիոկայանի ռեպորտաժն էի նայում, որում ասվում է, որ Հովիկ Աղազարյանը մտահոգ է, քանի որ արդեն երկու շաբաթ է իր հեռախոսը չեն վերադարձնում և ինչ ասես կարող են անել դրա միջի տեղեկատվության հետ:

Ըստ ամերիկյան New York Times պարբերականի անանուն աղբյուրների՝ Իրանը սկսել է Սիրիայից դուրս բերել իր հրամանատարներին և զինվորական անձնակազմը, քանի որ այլևս հնարավոր չի համարում պահպանել նախագահ Ասադի իշխանությունը։

Երբեմն ամենից վտանգավոր բանը ճշմարտությունն է. իմանալով ու հասկանալով այն, արժեզրկվում է գրեթե ամեն բան՝ արժեքներ, հերոսներ, իրադարձություններ, կերպարներ ու նրանց նկատմամբ ձևավորված վերաբերմունք, ինքնության ու վարքի իմպերատիվներ, բարոյականի ու անբարոյականի կարմիր գծեր և շատ այլ՝ կարևոր, գոյաբանական հարցեր:

Նախորդ օրը ՀՀ ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանը ԱԺ ամբիոնից քոչարյանացավի հիստերիկ նոպա ունեցավ՝ պոպուլիզմախտով հարձակվելով Լևոն Քոչարյանի վրա, նորից շահարկելով Պողոս Պողոսյանի սպանությունը և ՌՔ-ի ունեցվածքը, փորձելով դրանով արդարացնել ՔՊ-ի արդի թալանն ու Սոնա Մնացականյանի սպանությունը...

Եթե նկատել եք՝ հալածվածների կերպարը հասարակության մեջ, որպես կանոն, ավելի համակրելի է։ Հասարակությունը սիրում է հալածվածների կերպարը ոչ թե այն պատճառով, որ լավ է հալածված լինելը, այլ այն պատճառով, որ...

Նռան գինի էր խմում ծերուկը կավե ամանով, Խմում եւ ափամեջով սրբում թաց բեղերը, Լուռ դուրս գալիս եւ նայում․․․

Թուրքիայի կողմից հովանավորվող ահաբեկչական խմբավորումները անարգել գրավում են Սիրիայի քաղաքներն ու գյուղերը, իսկ սիրիական բանակը ուղղակի լքում է իր դիրքերն առանց դիմադրության...

Քիրվաների ջերմագին հանդիպման լուսանկարները շատերին դրդեցին հանրության սթափության համար վերհիշել Զորավարի մի մռայլ կանխատեսումը՝ հայ-թուրք երբեմնի հաշտության ողբալի հետևանքների մասին: Ցավոք, Անդրանիկը նման կանխատեսումներ շատ է արել: Տիրող իրավիճակը գնահատելով՝ նա տեսնում էր ավելին ու ավելի հեռուն, քան որևէ մեկը: Ներկայացվող զրույցը տեղի է ունեցել Կարսի առաջին անկումից (1918, ապրիլ) շուրջ մեկ ամիս առաջ՝ Ալեքսանդրապոլում: Զրույցը վերարտադրել է Լևոն Թութունջյանը, ում, Վահան Թոթովենցի հետ միասին, Անդրանիկը վստահել էր իր հիմնած «Հայաստան» թերթի խմբագրական աշխատանքները: Տեքստում հիշատակվող Պարույրը կուսակցական գործիչ Պարույր Լևոնյանն է, աշուղ Ջիվանու որդին: